Psalmaro 137
Londona Biblio
Psalmaro 137
Londona Biblio
1
Apud la riveroj de Babel
Ni sidis kaj ploris,
Rememorante Cionon.
2
Sur la salikoj tie
Ni pendigis niajn harpojn.
3
Ĉar tie niaj kaptintoj postulis de ni kantojn,
Kaj niaj mokantoj ĝojon, dirante:
Kantu al ni el la kantoj de Cion.
4
Kiel ni kantos sur fremda tero
La kanton de la Eternulo?
5
Se mi forgesos vin, ho Jerusalem,
Tiam forgesiĝu mia dekstra mano;
6
Algluiĝu mia lango al mia palato,
Se mi vin ne memoros,
Se mi ne levos Jerusalemon en la supron de miaj ĝojoj.
7
Rememorigu, ho Eternulo, al la filoj de Edom
La tagon de Jerusalem, kiam ili diris:
Detruu, detruu ĝis ĝia fundamento.
8
Ho ruinigema filino de Babel!
Bone estos al tiu,
Kiu repagos al vi por la faro, kiun vi faris al ni.
9
Bone estos al tiu,
Kiu prenos kaj frakasos viajn infanetojn sur ŝtono.