Vergleichen
Job 23
Gekoppeltes ScrollenBeide Spalten scrollen gemeinsam
Job
Kapitel 23
1
Job antwoordde, en sprak:
2
Al weer heet mijn klagen verzet: Maar zijn hand dwingt mij tot zuchten!
3
Ach, dat ik Hem vinden kon, En voor zijn troon kon verschijnen!
4
Dan zette ik Hem mijn zaak uiteen, En vulde mijn mond met bewijzen;
5
Dan kende ik de woorden, waarmee Hij mij antwoordt, Vernam ik, wat Hij mij zegt.
6
Zou Hij zijn macht in het geding moeten brengen? Neen, als Hij slechts naar mij hoorde!
7
Dan zou Hij bemerken dat er bij Hem een onschuldige pleit, En ik was voorgoed van mijn Rechter bevrijd!
8
Maar ga ik naar het oosten, Hij is er niet, Of naar het westen, ik bespeur Hem niet;
9
Ik zoek Hem ten noorden, ik vind Hem niet, Wend mij naar het zuiden, ik zie Hem niet.
10
Het is, omdat Hij mijn wandel kent Omdat ik als goud te voorschijn zou treden, als Hij mij toetst:
11
Want mijn voet bleef steeds in zijn spoor, Ik hield zijn pad, en verliet het nooit!
12
Van het bevel zijner lippen week ik niet af, Het woord van zijn mond heb ik in mijn boezem bewaard:
13
Maar wil Hij iets, wie kan Hem beletten, Begeert Hij iets, Hij voert het uit!
14
Ja, Hij volbrengt, wat Hij over mij heeft besloten, Met al het andere, wat Hij heeft beschikt:
15
En daarom ben ik voor Hem zo bang, Sidder ik, als ik aan Hem denk.
16
Het is God, die mijn hart murw heeft geslagen, De Almachtige, die mij verschrikt;
17
Neen, niet door de duisternis ben ik ontsteld Niet door het donker, dat mijn gelaat bedekt!
Jobu
Kapitel 23
1
Job progovori i reče:
2
“Zar mi je i danas tužaljka buntovna? Teška mu ruka iz mene vapaj budi:
3
o, kada bih znao kako ću ga naći, do njegova kako doprijeti prijestolja,
4
pred njim parnicu bih svoju razložio, iz mojih bi usta navrli dokazi.
5
Rad bih znati što bi meni odvratio i razumjeti riječ što bi je rekao!
6
Zar mu treba snage velike za raspru? Ne, dosta bi bilo da me on sasluša.
7
U protivniku bi vidio pravedna, i parnica moja tad bi pobijedila.
8
Na istok krenem li, naći ga ne mogu; pođem li na zapad, ne razabirem ga.
9
Ištem na sjeveru, al' ga ne opažam; nevidljiv je ako se k jugu okrenem.
10
Pa ipak, on dobro zna put kojim kročim! Neka me kuša: čist k'o zlato ću izići!
11
Noga mi se stopa njegovih držala, putem sam njegovim išao ne skrećuć';
12
slušao sam nalog njegovih usana, pohranih mu riječi u grudima svojim.
13
Al' htjedne li štogod, tko će ga odvratit'? Što zaželi dušom, to će ispuniti.
14
Izvršit će što je dosudio meni, kao i sve drugo što je odlučio!
15
Zbog toga pred njime sav ustravljen ja sam, i što više mislim, jače strah me hvata.
16
U komade Bog mi je srce smrvio, užasom me svega prožeo Svesilni,
17
premda nisam ni u tminama propao, ni u mraku što je lice moje zastro.