Vergleichen
Psalmen 109
Gekoppeltes ScrollenBeide Spalten scrollen gemeinsam
Psalmen
Kapitel 109
1
Een psalm van David, voor den opperzangmeester. O God mijns lofs! zwijg niet.
2
Want de mond des goddelozen en de mond des bedrogs zijn tegen mij opengedaan; zij hebben met mij gesproken met een valse tong.
3
En met hatelijke woorden hebben zij mij omsingeld; ja, zij hebben mij bestreden zonder oorzaak.
4
Voor mijn liefde, staan zij mij tegen; maar ik was steeds in het gebed.
5
En zij hebben mij kwaad voor goed opgelegd, en haat voor mijn liefde.
6
Stel een goddeloze over hem, en de satan sta aan zijn rechterhand.
7
Als hij gericht wordt, zo ga hij schuldig uit, en zijn gebed zij tot zonde.
8
Dat zijn dagen weinig zijn; een ander neme zijn ambt;
9
Dat zijn kinderen wezen worden, en zijn vrouw weduwe.
10
En dat zijn kinderen hier en daar omzwerven, en bedelen, en de nooddruft uit hun verwoeste plaatsen zoeken.
11
Dat de schuldeiser aansla al wat hij heeft, en dat de vreemden zijn arbeid roven.
12
Dat hij niemand hebbe, die weldadigheid over hem uitstrekke, en dat er niemand zij, die zijn wezen genadig zij.
13
Dat zijn nakomelingen uitgeroeid worden; hun naam worde uitgedelgd in het andere geslacht.
14
De ongerechtigheid zijner vaderen worde gedacht bij den HEERE, en de zonde zijner moeder worde niet uitgedelgd.
15
Dat zij gedurig voor den HEERE zijn; en Hij roeie hun gedachtenis uit van de aarde.
16
Omdat hij niet gedacht heeft weldadigheid te doen, maar heeft den ellendigen en den nooddruftigen man vervolgd, en den verslagene van hart, om hem te doden.
17
Dewijl hij den vloek heeft liefgehad, dat die hem overkome, en geen lust gehad heeft tot den zegen, zo zij die verre van hem.
18
En hij zij bekleed met den vloek, als met zijn kleed, en dat die ga tot in het binnenste van hem als het water, en als de olie in zijn beenderen.
19
Die zij hem als een kleed, waarmede hij zich bedekt, en tot een gordel, waarmede hij zich steeds omgordt.
20
Dit zij het werkloon mijner tegenstanders van den HEERE, en dergenen, die kwaad spreken tegen mijn ziel.
21
Maar Gij, o HEERE Heere! maak het met mij om Uws Naams wil; dewijl Uw goedertierenheid goed is, verlos mij.
22
Want ik ben ellendig en nooddruftig, en mijn hart is in het binnenste van mij doorwond.
23
Ik ga heen gelijk een schaduw, wanneer zij zich neigt; ik worde omgedreven als een sprinkhaan.
24
Mijn knieen struikelen van vasten, en mijn vlees is vermagerd, zodat er geen vet aan is.
25
Nog ben ik hun een smaad; als zij mij zien, zo schudden zij hun hoofd.
26
Help mij, HEERE, mijn God! verlos mij naar Uw goedertierenheid.
27
Opdat zij weten, dat dit Uw hand is, dat Gij het, HEERE! gedaan hebt.
28
Laat hen vloeken, maar zegen Gij; laat hen zich opmaken, maar dat zij beschaamd worden; doch dat zich Uw knecht verblijde.
29
Laat mijn tegenstanders met schande bekleed worden, en dat zij met hun beschaamdheid zich bedekken, als met een mantel.
30
Ik zal den HEERE met mijn mond zeer loven, en in het midden van velen zal ik Hem prijzen.
31
Want Hij zal den nooddruftige ter rechterhand staan, om hem te verlossen van degenen, die zijn ziel veroordelen.
Psalmen
Kapitel 109
1
Voor muziekbegeleiding. Een psalm van David. Mijn God, tot wien mijn loflied klinkt, Zwijg toch niet stil!
2
Want men zet een mond vol boosheid en bedrog tegen mij op, En belastert mij met leugentongen;
3
Men bestookt mij met woorden van haat, En bestrijdt mij zonder enige grond;
4
Men belaagt mij tot loon voor mijn liefde, En tot loon voor mijn bidden;
5
Men vergeldt mij kwaad voor goed, En haat voor mijn liefde.
6
Stel een gewetenloos rechter over hem aan, En aan zijn rechterhand trede een valse aanklager op;
7
Voor het gerecht worde hij schuldig bevonden, En smeke hij tevergeefs om genade.
8
Mogen zijn dagen maar kort zijn, En zijn ambt aan een ander vervallen.
9
Zijn kinderen mogen wezen, Zijn vrouw een weduwe worden;
10
Mogen zijn zonen als bedelaars zwerven, Zelfs uit hun krotten worden verjaagd.
11
De woekeraar legge beslag op heel zijn bezit, En vreemden mogen met zijn verdiensten gaan strijken.
12
Laat niemand zich zijner ontfermen, Niemand zich over zijn wezen erbarmen;
13
Laat zijn kroost ten ondergang worden gedoemd, Zijn naam al verdwijnen in het eerste geslacht.
14
Moge Jahweh de misdaad zijner vaderen gedenken, En de schuld van zijn moeder nooit worden gedelgd;
15
Jahweh houde ze altijd voor ogen, Zodat zelfs hun aandenken van de aarde verdwijnt.
16
Want hij dacht er niet aan, barmhartig te zijn, Maar vervolgde den ellendige, arme en bedroefde ten dode.
17
Hij hield van vervloeking: die treffe hem dan; Geen zegen wilde hij spreken: die blijve hem verre!
18
De vloek trok hij aan als een kleed: Die dringe hem als water in het lijf, als olie in zijn gebeente;
19
Die worde de mantel, waarin hij zich hult, De gordel, die hij altijd moet dragen.
20
Zó moge Jahweh mijn haters vergelden, En die laag van mij lasteren!
21
Maar treed Gìj voor mij op, o Jahweh, mijn Heer, En red mij omwille van uw Naam naar de rijkdom uwer genade!
22
Want ik ben arm en ellendig, En mijn hart krimpt ineen in mijn borst;
23
Ik zink weg als een verdwijnende schaduw, Word voortgejaagd als een sprinkhanenzwerm;
24
Van het vasten knikken mijn knieën, En mijn vermagerd lichaam schrompelt ineen.
25
Zó ben ik hun een bespotting geworden; Die mij zien, schudden meewarig het hoofd.
26
Help mij, Jahweh, mijn God, En red mij naar uw genade;
27
Opdat men erkenne, dat het uw hand is, Jahweh: dat Gij het volbracht!
28
Laat hèn dan maar vloeken, als Gìj mij wilt zegenen; Mijn vijand zich schamen, maar uw knecht zich verheugen;
29
Mogen mijn tegenstanders met smaad worden bekleed, En zich in hun schande hullen als in een mantel!
30
Dan zal ik Jahweh juichend danken, En voor een talloze schare Hem prijzen;
31
Omdat Hij aan de rechterhand van den ongelukkige staat, Om hem te redden, van die hem verdoemen!