Comparar
Psalmaro 137
Desplazamiento vinculadoLas dos columnas se desplazan juntas
Psalmaro
Capítulo 137
1
Apud la riveroj de Babel
Ni sidis kaj ploris,
Rememorante Cionon.
2
Sur la salikoj tie
Ni pendigis niajn harpojn.
3
Ĉar tie niaj kaptintoj postulis de ni kantojn,
Kaj niaj mokantoj ĝojon, dirante:
Kantu al ni el la kantoj de Cion.
4
Kiel ni kantos sur fremda tero
La kanton de la Eternulo?
5
Se mi forgesos vin, ho Jerusalem,
Tiam forgesiĝu mia dekstra mano;
6
Algluiĝu mia lango al mia palato,
Se mi vin ne memoros,
Se mi ne levos Jerusalemon en la supron de miaj ĝojoj.
7
Rememorigu, ho Eternulo, al la filoj de Edom
La tagon de Jerusalem, kiam ili diris:
Detruu, detruu ĝis ĝia fundamento.
8
Ho ruinigema filino de Babel!
Bone estos al tiu,
Kiu repagos al vi por la faro, kiun vi faris al ni.
9
Bone estos al tiu,
Kiu prenos kaj frakasos viajn infanetojn sur ŝtono.
Psalms
Capítulo 137
1
By the rivers of Babylon, there we sat down, yea, we wept, when we remembered Zion.
2
We hanged our harps upon the willows in the midst thereof.
3
For there they that carried us away captive required of us a song; and they that wasted us required of us mirth, saying, Sing us one of the songs of Zion.
4
How shall we sing the LORD’s song in a strange land?
5
If I forget thee, O Jerusalem, let my right hand forget her cunning.
6
If I do not remember thee, let my tongue cleave to the roof of my mouth; if I prefer not Jerusalem above my chief joy.
7
Remember, O LORD, the children of Edom in the day of Jerusalem; who said, Rase it, rase it, even to the foundation thereof.
8
O daughter of Babylon, who art to be destroyed; happy shall he be, that rewardeth thee as thou hast served us.
9
Happy shall he be, that taketh and dasheth thy little ones against the stones.