Comparar
Jobu 20
Desplazamiento vinculadoLas dos columnas se desplazan juntas
Jobu
Capítulo 20
1
Sofar iz Naamata progovori tad i reče:
2
“Misli me tjeraju da ti odgovorim, i zato u meni vri to uzbuđenje
3
dok slušam ukore koji me sramote, al' odgovor mudar um će moj već naći.
4
Zar tebi nije od davnine poznato, otkad je čovjek na zemlju stavljen bio,
5
da je kratka vijeka radost opakoga, da kao tren prođe sreća bezbožnička.
6
Pa ako stasom i do neba naraste, ako mu se glava dotakne oblaka,
7
poput utvare on zauvijek nestaje; koji ga vidješe kažu: 'Gdje je sad on?'
8
Kao san bez traga on se rasplinjuje, nestaje ga kao priviđenja noćnog.
9
Nijedno ga oko više gledat neće, niti će ga mjesto njegovo vidjeti
10
Njegovu će djecu gonit' siromasi: rukama će svojim vraćati oteto.
11
Kosti su njegove bujale mladošću; gle, zajedno s njome pokošen je sada.
12
Zlo bijaše slatko njegovim ustima te ga je pod svojim jezikom skrivao;
13
sladio se pazeć' da ga ne proguta i pod nepcem svojim zadržavao ga.
14
Ali hrana ta mu trune u utrobi, otrovom zmijskim u crijevima postaje.
15
Blago progutano mora izbljuvati. Bog će ga istjerat' njemu iz utrobe.
16
Iz zmijine glave otrov je sisao: sada umire od jezika gujina.
17
Potoke ulja on gledat' više neće, ni vidjet' gdje rijekom med i mlijeko teku.
18
Vratit će dobitak ne okusivši ga, neće uživat' u plodu trgovine.
19
Jer je sirotinju gnjeo i tlačio, otimao kuće koje ne sazida,
20
jer ne bješe kraja požudi njegovoj, njegova ga blaga neće izbaviti.
21
Jer mu proždrljivost ništa ne poštedi, ni sreća njegova dugo trajat neće.
22
Sred izobilja u škripcu će se naći, svom će snagom na nj se oboriti bijeda.
23
I dok hranom bude trbuh svoj punio, Bog će na nj pustiti jarost svoga gnjeva, sasut' dažd strelica na meso njegovo.
24
Ako i izmakne gvozdenom oružju, luk će mjedeni njega prostrijeliti.
25
Strijelu bi izvuk'o, al' mu probi leđa, a šiljak blistavi viri mu iz žuči. Kamo god krenuo, strepnje ga vrebaju,
26
na njega tmine sve tajom očekuju. Vatra ga ništi, ni od kog zapaljena, i proždire sve pod njegovim šatorom.
27
Gle, nebo krivicu njegovu otkriva i čitava zemlja na njega se diže.
28
Njegovu će kuću raznijeti poplava, otplaviti je u dan Božje jarosti.
29
Takvu sudbinu Bog priprema zlikovcu i takvu baštinu on mu dosuđuje.”
Job
Capítulo 20
1
Daarop nam Sofar van Naäma het woord en sprak:
2
Mijn inzicht dwingt mij tot antwoord, Omdat het in mij stormt,
3
Nu ik een grievend verwijt moet horen, En domme bluf mij antwoord geeft.
4
Weet ge dan niet, dat van de vroegste tijd af, Sinds de mens op de aarde werd geplaatst,
5
Het gejuich van den boze slechts korte tijd duurt, De vreugde van den goddeloze een ogenblik?
6
Al verheft zijn gestalte zich hemelhoog, En reikt zijn hoofd tot de wolken:
7
Als zijn eigen drek verdwijnt hij voor immer, Die hem zagen, roepen: Waar is hij?
8
Spoorloos vervluchtigt hij als een droom, Wordt weggevaagd als een nachtgezicht;
9
Het oog, dat hem zag, bespeurt hem niet langer, De plaats, waar hij woonde, aanschouwt hem niet meer.
10
Zijn zonen bedelen bij armen, Zijn kinderen geven zijn rijkdom af;
11
En al is zijn gebeente vol jeugdige kracht, Het legt zich neer bij hem in het graf.
12
Hoe zoet het slechte in zijn mond mag smaken, Hoe hij het onder zijn tong ook verbergt,
13
Hoe hij het smekt en niet doorslikt, En het tegen zijn gehemelte houdt:
14
Toch verschaalt zijn spijs in zijn ingewanden, Wordt in zijn binnenste adderengif;
15
Hij slokt schatten in, maar braakt ze uit, God drijft ze weer uit zijn buik.
16
Adderengif moet hij drinken, Een slangentong zal hem doden;
17
Hij zal geen beken van olie genieten, Geen stromen van honing en boter.
18
Zijn winst geeft hij terug, en slokt ze niet door, Verheugt zich niet in de vrucht van zijn handel;
19
Want hij heeft de armen verdrukt en verlaten, Hun huis geroofd, niet gebouwd.
20
Omdat hij voor zijn buik geen verzadiging vond, Niets aan zijn eetlust ontsnapte,
21
En niets aan zijn vraatzucht ontging: Daarom houdt zijn voorspoed geen stand!
22
Op het toppunt van zijn geluk wordt het hem bang, Wordt hij door al de slagen van rampspoed getroffen;
23
Terwijl hij zijn buik vult, laat God zijn ziedende toorn op hem los, Laat schichten regenen op zijn ingewanden.
24
Als hij vlucht voor de ijzeren wapenrusting, Doorboort hem de koperen boog,
25
Puilt de schicht uit zijn rug, De bliksemende pijl uit zijn gal. Dan overvalt hem de doodschrik,
26
De diepste duisternis houdt hem omvangen; Een vuur verslindt hem, dat niet is ontstoken, Vreet weg wat nog leeft in zijn tent.
27
De hemelen openbaren zijn schuld, En de aarde staat tegen hem op;
28
Een stortvloed spoelt zijn woning weg, Een vloedgolf op de dag van zijn toorn!
29
Dit is het lot van den boze, door God hem bedeeld, Het erfdeel, dat de Godheid hem toewijst!