Comparar
Job 17
Desplazamiento vinculadoLas dos columnas se desplazan juntas
Job
Capítulo 17
1
Mijn geest is verdorven, mijn dagen worden uitgeblust, de graven zijn voor mij.
2
Zijn niet bespotters bij mij, en overnacht niet mijn oog in hunlieder verbittering?
3
Zet toch bij, stel mij een borg bij U; wie zal hij zijn? Dat in mijn hand geklapt worde.
4
Want hun hart hebt Gij van kloek verstand verborgen; daarom zult Gij hen niet verhogen.
5
Die met vleiing den vrienden wat aanzegt, ook zijner kinderen ogen zullen versmachten.
6
Doch Hij heeft mij tot een spreekwoord der volken gesteld; zodat ik een trommelslag ben voor ieders aangezicht.
7
Daarom is mijn oog door verdriet verdonkerd, en al mijn ledematen zijn gelijk een schaduw.
8
De oprechten zullen hierover verbaasd zijn, en de onschuldige zal zich tegen den huichelaar opmaken;
9
En de rechtvaardige zal zijn weg vasthouden, en die rein van handen is, zal in sterkte toenemen.
10
Maar toch gij allen, keert weder, en komt nu; want ik vind onder u geen wijze.
11
Mijn dagen zijn voorbijgegaan; uitgerukt zijn mijn gedachten, de bezittingen mijns harten.
12
Den nacht verstellen zij in den dag; het licht is nabij den ondergang vanwege de duisternis.
13
Zo ik wacht, het graf zal mijn huis wezen; in de duisternis zal ik mijn bed spreiden.
14
Tot de groeve roep ik: Gij zijt mijn vader! Tot het gewormte: Mijn moeder, en mijn zuster!
15
Waar zou dan nu mijn verwachting wezen? Ja, mijn verwachting, wie zal ze aanschouwen?
16
Zij zullen ondervaren met de handbomen des grafs, als er rust te zamen in het stof wezen zal.
Job
Capítulo 17
1
Mijn geest gebroken, mijn dagen geblust, Mij rest slechts het graf!
2
Ben ik niet het mikpunt van spot, Verkwijnt niet mijn oog door de bittere verwijten?
3
Stel Uzelf bij U tot borg voor mijl; Wie anders zou voor mij handslag geven?
4
Want hùn hart hebt Gij voor inzicht gesloten, En daarom steken zij de hand niet uit;
5
Men beklaagt het lot van zijn vrienden Terwijl de ogen versmachten van de eigen kinderen;
6
Men heeft mij tot spreekwoord gemaakt bij de mensen, Ik ben een, wien men in het aangezicht spuwt!
7
Mijn oog is dof van verdriet, Mijn leden zijn tot een schaduw vervluchtigd!
8
De braven ontstellen ervan, De onschuldige is jaloers op den boze:
9
Moet de rechtvaardige toch zijn weg maar bewandelen, Wie rein van handen is, zijn kracht nog verdubbelen?
10
En daarom, hoe gij u allen wendt of keert, Een wijze vind ik onder u niet;
11
Mijn levensdagen zijn voorbij, Mijn plannen, mijn hartewensen vernield!
12
Men maakt een dag van de nacht, Van duisternis het morgenlicht!
13
Kan ik nog hopen? Het dodenrijk is mijn huis, In de duisternis heb ik mijn leger gespreid;
14
Tot het graf geroepen: Gij zijt mijn vader, Tot de wormen: Gij zijt mijn moeder en zusters!
15
Waar is mijn hoop, Mijn geluk, wie kan het ontdekken:
16
Zullen ze met mij in het dodenrijk dalen, Zinken wij samen neer in het stof?