Comparar
Spreuken 7
Desplazamiento vinculadoLas dos columnas se desplazan juntas
Spreuken
Capítulo 7
1
Mijn zoon, bewaar mijn redenen, en leg mijn geboden bij u weg.
2
Bewaar mijn geboden, en leef, en mijn wet als den appel uwer ogen.
3
Bind ze aan uw vingeren, schrijf ze op de tafels uws harten.
4
Zeg tot de wijsheid: Gij zijt mijn zuster; en heet het verstand uw bloedvriend;
5
Opdat zij u bewaren voor een vreemde vrouw, voor de onbekende, die met haar redenen vleit.
6
Want door het venster van mijn huis, door mijn tralie keek ik uit;
7
En ik zag onder de slechten; ik merkte onder de jonge gezellen een verstandelozen jongeling;
8
Voorbijgaande op de straat, nevens haar hoek, en hij trad op den weg van haar huis.
9
In de schemering, in den avond des daags, in den zwarten nacht en de donkerheid;
10
En ziet, een vrouw ontmoette hem in hoerenversiersel, en met het hart op haar hoede;
11
Deze was woelachtig en wederstrevig, haar voeten bleven in haar huis niet;
12
Nu buiten, dan op de straten zijnde, en bij alle hoeken loerende;
13
En zij greep hem aan, en kuste hem; zij sterkte haar aangezicht, en zeide tot hem:
14
Dankoffers zijn bij mij, ik heb heden mijn geloften betaald;
15
Daarom ben ik uitgegaan u tegemoet, om uw aangezicht naarstiglijk te zoeken, en ik heb u gevonden.
16
Ik heb mijn bedstede met tapijtsieraad toegemaakt, met uitgehouwen werken, met fijn linnen van Egypte;
17
Ik heb mijn leger met mirre, aloe en kaneel welriekende gemaakt;
18
Kom, laat ons dronken worden van minnen tot den morgen toe; laat ons ons vrolijk maken in grote liefde.
19
Want de man is niet in zijn huis, hij is een verren weg getogen;
20
Hij heeft een bundel gelds in zijn hand genomen; ten bestemden dage zal hij naar zijn huis komen.
21
Zij bewoog hem door de veelheid van haar onderricht, zij dreef hem aan door het gevlei harer lippen.
22
Hij ging haar straks achterna, gelijk een os ter slachting gaat, en gelijk een dwaas tot de tuchtiging der boeien.
23
Totdat hem de pijl zijn lever doorsneed; gelijk een vogel zich haast naar den strik, en niet weet, dat dezelve tegen zijn leven is.
24
Nu dan, kinderen, hoort naar mij, en luistert naar de redenen mijns monds.
25
Laat uw hart tot haar wegen niet wijken, dwaalt niet op haar paden.
26
Want zij heeft veel gewonden nedergeveld, en al haar gedoden zijn machtig vele.
27
Haar huis zijn wegen des grafs, dalende naar de binnenkameren des doods.
Spreuken
Capítulo 7
1
Mijn zoon, neem mijn woorden in acht, En neem mijn wenken ter harte;
2
Onderhoud mijn geboden, opdat ge moogt leven, Let op mijn wenken als op de appel van uw oog.
3
Leg ze als een band om uw vingers, Schrijf ze op de tafel van uw hart
4
Zeg tot de wijsheid: “gij zijt mijn zuster”, Noem het verstand: “een bekende”;
5
Opdat ze u behoeden voor een vreemde vrouw, Voor een onbekende met haar gladde taal.
6
Want kijkend door het venster van mijn woning Door de tralies heen,
7
Lette ik op het onervaren volk, En zag onder de jongemannen een onverstandigen knaap.
8
Hij ging langs de straat, dicht bij haar hoek, En sloeg de richting in naar haar huis,
9
In de schemering, toen de avond viel En het nachtelijk duister.
10
Daar komt de vrouw op hem af, Opzichtig gekleed met duidelijke bedoelingen.
11
Wat ziet ze er losbandig en lichtzinnig uit, In huis kunnen haar voeten het niet houden;
12
Ze loopt de straat, de pleinen op, En bij elke hoek staat ze op wacht!
13
Ze grijpt hem vast, geeft hem een kus, En zegt tot hem met een onbeschaamd gezicht:
14
Dankoffers had ik te brengen, Vandaag heb ik mijn geloften betaald;
15
Daarom ging ik naar buiten, u tegemoet, Om u te zoeken, en ik hèb u gevonden.
16
Dekens heb ik op bed gelegd, Bonte dekens van egyptisch lijnwaad;
17
Ik heb mijn bed met myrrhe besprenkeld, Met aloë en kaneel.
18
Kom, laat ons dronken worden van minne, En tot de morgen zwelgen in liefde.
19
Mijn man is niet thuis, Hij is op een verre reis;
20
Een buidel geld heeft hij bij zich gestoken, Dus komt hij met volle maan pas terug.
21
Door haar radde taal verleidde ze hem, Met haar gladde tong troonde ze hem mee.
22
Daar loopt de sukkel met haar mee, Als een stier, die naar de slachtbank gaat; Als een hert, dat huppelt naar het net,
23
Totdat een pijl hem het hart doorboort; Als een vogel, die scheert naar de strik, En niet vermoedt, dat het om zijn leven gaat.
24
Welnu dan, kinderen, luistert naar mij, Schenkt uw aandacht aan mijn woorden.
25
Laat u niet op haar wegen verleiden, Dwaalt niet op haar paden rond.
26
Want talrijke slachtoffers heeft ze gemaakt, Velen heeft ze om hals gebracht;
27
Een weg naar de onderwereld is haar huis, Vandaar daalt men af naar het dodenrijk.