Comparer
Daniel 13
Défilement liéLes deux colonnes défilent ensemble
Daniel
Chapitre 13
1
U Babilonu življaše neki čovjek po imenu Jojakim.
2
On se oženi Suzanom, kćerju Hilkijinom, veoma lijepom i bogobojaznom.
3
Njezini roditelji bijahu pravednici i odgojiše svoju kćer po Zakonu Mojsijevu.
4
Jojakim bijaše vrlo bogat: uz kuću imaše vrt. Judejci se skupljahu kod njega jer bijaše poštovaniji od svih.
5
One godine izabraše za suce dva starca iz naroda. O takvima reče Gospod: “Bezakonje izađe iz Babilona po starješinama, sucima koji su se smatrali upravljačima naroda.”
6
Ovi posjećivahu kuću Jojakimovu, i svi koji imahu kakvu parnicu obraćahu se njima.
7
Kad bi se narod, oko podneva, razišao, Suzana bi dolazila šetati u vrt svog muža.
8
Ona je dva starca svaki dan promatrahu gdje ulazi i šeta, pa je poželješe.
9
Izgubiše od toga razum, odvratiše svoje oči od Neba i zaboraviše njegove pravedne sudove.
10
Obojica njome ranjena, skrivahu jedan od drugoga svoju muku,
11
jer su se stidjeli priznati svoju pohotu za njom,
12
ali su živo nastojali da je svaki dan vide.
13
Jednom se rastadoše rekavši: “Hajdemo kući, doba je ručku.” I svaki ode na svoju stranu,
14
ali se vratiše i nađoše na istom mjestu. Ispitujući se za povod, priznaše pohotu za njom, i tada ugovoriše priliku kad bi mogli zateći Suzanu samu.
15
I dok su tako vrebali zgodan dan, uđe ona jednom, kao i minulih dana, samo sa dvije djevojke: htjede se okupati u vrtu, jer bijaše vruće.
16
Ondje ne bijaše nikoga: osim ona dva starca, koji je, skriveni, vrebahu.
17
Ona reče djevojkama: “Donesite mi ulja i pomasti pa zaključajte vrtna vrata da se okupam!”
18
One učine kako im zapovjedi: zaključaše vrtna vrata te iziđoše na pokrajna vrata da donesu što im je zapovjedila; ništa nisu znale o starcima, jer bijahu skriveni.
19
Čim djevojke izađoše, oni ustadoše i pritrčaše k njoj.
20
“Evo, rekoše, vrtna su vrata zaključana, nitko nas ne vidi. Mi te se poželjesmo, podaj nam se i budi naša!
21
Ako li nećeš, mi ćemo protiv tebe svjedočiti da je neki mladić bio s tobom i da si zbog toga udaljila od sebe svoje djevojke.”
22
Suzana zastenja: “Odasvud sam pritisnuta: učinim li to, smrt me čeka; ne učinim li, neću vam ruci umaći.
23
Milije mi je da nedužna padnem u vaše ruke nego da sagriješim pred Gospodom.”
24
I povika iza glasa. Okrenuše vikati i oba starca na nju,
25
a jedan potrča i otvori vrtna vrata.
26
Kad ukućani čuše krikove u vrtu, dotrčaše na pokrajnja vrata da vide što se dogodilo.
27
Pošto starci ispripovjediše svoju pripovijest, postidješe se sluge veoma, jer se o Suzani takvo što nikad ne ču.
28
Sutradan se narod sabra kod Jojakima, njezina muža. Dođoše onamo starci, puni bezbožne namjere da Suzanu usmrte.
29
Rekoše skupljenu narodu: “Pošaljite po Suzanu, kćer Hilkijinu, ženu Jojakimovu!” Poslaše po nju.
30
Ona dođe sa svojim roditeljima, djecom i svim rođacima.
31
A Suzana bijaše veoma ljupka i ljepolika.
32
Kako bijaše pod koprenom, oni bezakonici narediše da skine koprenu da bi se nasitili njezine ljepote.
33
Svi njezini plakahu, a tako i svi koji je gledahu.
34
Oba starca ustadoše usred naroda i staviše joj ruke na glavu.
35
Ona plačući, srca zaufana u Gospoda, pogleda prema nebu.
36
Starci rekoše: “Dok mi šetasmo sami po vrtu, uđe ona sa dvije djevojke, zaključa vrtna vrata i otpusti djevojke.
37
Priđe k njoj mladić koji bijaše skriven i leže s njom.
38
Mi bijasmo u kutu vrta; videći to bezakonje, potrčasmo k njima.
39
Vidjesmo ih zajedno, ali ne mogosmo uhvatiti mladića jer bijaše jači od nas pa otvori vrata i pobježe.
40
Ali ovu uhvatismo i zapitasmo tko ono bijaše.
41
Ne htjede nam kazati. Za to svjedočimo.” Povjerova im zbor - tÓa oni bijahu starješine narodne, suci, i osudiše je na smrt.
42
Suzana povika iza glasa: “Bože vječni, ti koji poznaješ tajne, koji znaš sve prije negoli se zbude,
43
ti znadeš da su lažno svjedočili protiv mene. I evo umrijet' mi je, a da ne učinih ništa od onoga što je njihova pakost izmislila protiv mene.”
44
Gospod usliši njezin vapaj.
45
Dok su je vodili u smrt, probudi Bog sveti duh mladog momčića Daniela.
46
On povika iza glasa: “Ja sam čist od krvi njezine!”
47
Sav se narod okrenu prema njemu i zapita: “Što si to kazao?”
48
Stade posred njih i reče: “Tako li ste ludi, sinovi Izraelovi? Bez istrage i bez uvida u istinu osudiste kćer Izraelovu?
49
Vratite se u sudnicu, jer lažno ovi svjedočiše protiv nje.”
50
Sav se narod brzo vrati, a starješine mu rekoše: “Dođi, sjedni među nas i reci nam, jer tebi Bog dade starješinstvo!”
51
Tada im reče Daniel: “Rastavite daleko jednoga od drugoga, i ja ću ih ispitati.”
52
Rastaviše ih, pa Daniel dozva jednoga od njih i reče mu: “Stari zlikovče, sada dođoše na te grijesi koje nekoć učini,
53
donoseći nepravedne presude, osuđujući nedužne i oslobađajući krivce, dok Gospod govori: 'Nedužna i pravedna da nisi ubio.'
54
Sada, dakle, ako si ovu doista vidio, reci nam: pod kojim si ih drvetom vidio zajedno?” On odgovori: “Pod jednom trišljom.”
55
Daniel reče: “Zaista, slagao si na svoju glavu. Evo, Anđeo je Božji već dobio od Boga zapovijed da te rasiječe po sredini.”
56
I otpusti ovoga, a dade dovesti drugoga te mu reče: “Sjeme Kanaanovo, a ne Judino, ljepota te zaludila, strast ti srce okrenula!
57
Ovako ste radili sa kćerima Izraelovim, a one su vam se od straha podavale. Ali se kći Judina ne podloži vašem bezakonju.
58
Reci mi dakle pod kojim si ih drvetom zatekao zajedno!” On odgovori: “Pod jasikom.”
59
Daniel mu reče: “Pravo si i ti lagao na svoju glavu. Anđeo Božji čeka s mačem u ruci da te rasiječe po sredini te vas obojicu zatre.”
60
Tada sav zbor stade iza glasa vikati i blagoslivljati Boga koji spasava one što se u nj uzdaju.
61
I okrenuše se protiv one dvojice staraca kojima je Daniel iz njihovih usta dokazao lažno svjedočenje.
62
I učiniše njima kako u svojoj pakosti oni smisliše bližnjemu: pogubiše ih prema zakonu Mojsijevu. Tako onoga dana bi spašena jedna nedužna krv.
63
Hilkija i njegova žena dadoše hvalu Bogu za svoju kćer Suzanu, a tako i Jojakim, muž njezin, i svi njezini rođaci, što se na njoj ne nađe ništa sramotno.
64
I od onoga dana Daniel postade velik u očima naroda.
Daniel
Chapitre 13
1
Supplement. Verdere gebeurtenissen uit het leven van Daniël. Daniël en Susanna 1. Susanna en haar belagers. Er woonde toen in Babel een man, die Joakim heette.
2
Hij had zich een vrouw genomen, Susanna genaamd, de dochter van Helkias. Ze was buitengewoon schoon en godvrezend;
3
want daar ook haar ouders godvruchtige mensen waren, hadden ze hun dochter naar de wet van Moses opgevoed.
4
Joakim was zeer rijk. Zo bezat hij ook een tuin, die aan zijn huis grensde; en omdat hij de aanzienlijkste van allen was, kwamen de Joden bij hem samen.
5
Nu waren er dat jaar uit het volk twee ouderlingen tot rechters aangesteld; maar van het soort, waarvan de Heer had gezegd: “de ongerechtigheid is van Babel uitgegaan door de oudsten, door rechters, die het volk slechts besturen in schijn”.
6
Ze vertoefden regelmatig in het huis van Joakim, waar iedereen naar hen toe kwam, die rechtzaken had.
7
Wanneer dan het volk tegen de middag vertrokken was, ging Susanna wandelen in de tuin van haar man.
8
De beide ouderlingen zagen haar dus dagelijks daar wandelen, en kregen hevige hartstocht voor haar.
9
Ze verstompten hun geweten, en wendden hun ogen af, om niet naar de hemel te kijken, en niet te denken aan de rechtvaardige straffen.
10
Beiden waren door liefde gewond, maar ze vertelden elkander niets van hun pijn.
11
Ze schaamden zich, met elkaar over hun hartstocht te spreken, en hoe ze verlangden, haar te bezitten.
12
Maar iedere dag opnieuw bleven ze hartstochtelijker naar een gelegenheid zoeken, om haar te begluren.
13
Eens zei de een tot den ander: Kom, laat ons naar huis gaan, want het is tijd voor het eten. Ze scheidden dus, en gingen heen;
14
maar langs een omweg keerden ze beiden naar dezelfde plaats terug. En toen ze elkaar naar de reden vroegen, maakten ze hun hartstocht bekend, en bespraken met elkander de tijd, waarop ze haar alleen konden treffen.
15
Terwijl beiden dan op een geschikte dag wachtten, ging zij weer eens naar de tuin, zoals ze dat al lang gewoon was, enkel van twee dienstmeisjes vergezeld; en omdat het warm was, wilde ze baden in de tuin.
16
Er was dan ook niemand daar aanwezig, behalve de beide ouderlingen, die zich hadden verscholen, en haar begluurden.
17
Ze zei dus tot haar meisjes: Haalt mij olie en zalven, en sluit de poorten van de tuin, dan kan ik gaan baden.
18
Ze deden, zoals ze bevolen had; ze sloten de poorten van de tuin, en gingen door een achterdeur uit, om het gevraagde te halen. Maar ze wisten niet, dat de ouderlingen zich daar hadden verscholen.
19
Zodra de meisjes waren vertrokken, stonden de ouderlingen allebei op, liepen op haar af,
20
en zeiden: Kijk, de poorten van de tuin zijn gesloten, en er is niemand, die ons ziet. We branden van hartstocht voor u; geef dus maar toe, en wees ons terwille.
21
Als ge weigert, zullen we tegen u getuigen, dat er een jongeman bij u is geweest, en dat ge daarom de meisjes hebt weggestuurd.
22
Susanna zuchtte en sprak: Het is me van alle kanten benauwd; want doe ik het, dan wacht me de dood; doe ik het niet, dan zal ik niet aan úw handen ontsnappen.
23
Maar toch is het veel beter, het niet te doen, en in úw handen te vallen, dan te zondigen voor het aanschijn des Heren.
24
Nu begon Susanna heel hard te roepen; maar de ouderlingen schreeuwden tegen haar in,
25
en één liep gauw naar de tuinpoorten toe, om ze open te doen.
26
Zodra de huisbedienden in de tuin hoorden schreeuwen, stormden ze door de achterdeur er op af, om te zien, wat er gebeurde.
27
Nu legden de ouderlingen hun verklaringen af. De bedienden waren er zeer verlegen over; want nog nooit was zoiets van Susanna verteld.
28
Toen nu de volgende dag het volk weer bij haar man Joakim samenkwam, gingen ook de twee ouderlingen er heen met het goddeloze plan, om Susanna ter dood te doen brengen. Ze spraken voor het verzamelde volk:
29
Laat Susanna halen, de dochter van Helkias en de vrouw van Joakim. Terstond liet men ze halen.
30
Vergezeld van haar ouders en kinderen en van al haar verwanten, kwam ze voor.
31
Susanna was buitengewoon bevallig en schoon van gelaat.
32
Daar ze gesluierd was, gaven de booswichten bevel, haar de sluier af te nemen, om zich ook nu nog aan haar schoonheid te verlustigen.
33
Terwijl al haar verwanten en kennissen huilden,
34
stonden de twee ouderlingen op in de kring van het volk, en legden hun handen op haar hoofd.
35
Zij zelf zag schreiend op naar de hemel; want haar hart bleef op den Heer vertrouwen.
36
Toen zeiden de ouderlingen: Terwijl we met ons beiden in de tuin aan 't wandelen waren, kwam deze met twee dienstmeisjes daar binnen, sloot de poorten van de tuin, en stuurde de meisjes heen.
37
Toen kwam er een jongeman naar haar toe, die zich schuil had gehouden, en hij legde zich bij haar neer.
38
Wij zelf bevonden ons toen in een hoek van de tuin; maar toen we het misdrijf bemerkten, liepen we op hen af,
39
en we zagen, dat ze elkaar terwille waren. Hemzelf konden we echter niet grijpen, omdat hij sterker was dan wij; hij opende de poorten, en wist te ontsnappen.
40
Maar deze hier grepen we vast; we vroegen haar, wie de jongeman was geweest,
41
maar ze wilde het ons niet bekennen. Dit getuigen wij. De vergadering geloofde hen, omdat ze ouderlingen waren en de rechters van het volk; en men sprak het doodvonnis over haar uit.
42
Toen brak Susanna in luide weeklachten uit, en sprak: Eeuwige God, die het verborgene kent; die alles weet, zelfs eer het geschiedt:
43
Gij weet, dat ze valse getuigenis tegen mij hebben afgelegd; zie ik sterf, ofschoon ik onschuldig ben aan alles, wat deze mannen met boos opzet tegen mij hebben verzonnen.
44
En de Heer verhoorde haar smeken.
45
Want toen ze ter dood werd geleid, wekte de Heer de heilige geest in een jongeman, Daniël genaamd.
46
En deze riep met luider stem: Ik ben onschuldig aan haar bloed!
47
Al het volk keerde zich naar hem toe, en zeide: Wat bedoelt ge met het woord, dat ge daar spreekt?
48
Hij ging in hun kring staan, en sprak: Zijt ge niet goed wijs, kinderen van Israël? Veroordeelt ge een dochter van Israël zonder verder onderzoek, en zonder de ware toedracht te kennen?
49
Keert terug naar de rechtzaal; want dezen hier hebben een valse getuigenis tegen haar afgelegd.
50
Heel de menige keerde dus haastig terug. En de andere ouderlingen zeiden tot hem: Kom, neem plaats in ons midden, en licht ons in; want God heeft u de eerbiedwaardigheid van de hoge leeftijd verleend.
51
En Daniël zeide tot hen: Zondert ze van elkander af; dan zal ik ze aan een verhoor onderwerpen.
52
Toen ze dus van elkander waren gescheiden, riep hij één van hen voor, en zeide tot hem: Gij daar, vergrijsd in de boosheid; nu komt de straf voor uw zonden, die ge vroeger bedreven hebt,
53
toen ge onrechtvaardige vonnissen hebt geveld, onschuldigen hebt veroordeeld en schuldigen hebt vrijgesproken, ofschoon de Heer heeft gezegd: “Een onschuldige en rechtvaardige zult ge niet doden”.
54
Nu dan, wanneer ge haar inderdaad hebt gezien, zeg dan eens: onder wat voor een boom hebt gij ze bij elkander gezien? Hij antwoordde: Onder een mastiekboom.
55
Nu sprak Daniël: Prachtig hebt ge tegen uw eigen hoofd gelogen; want Gods engel heeft al van God bevel ontvangen, u doormidden te houwen.
56
En toen hij hem had laten verdwijnen, liet hij den ander komen, en sprak tot hem: Gij daar, ras van Kanaän, en geen zaad van Juda; de schoonheid heeft u verleid, en de wellust heeft uw hart bedorven!
57
Zó hebt ge met de dochters van Israël gedaan, en uit vrees lieten ze zich met u in; maar een dochter van Juda heeft uw boosheid niet geduld.
58
Zeg op: Onder wat voor een boom hebt ge ze met elkander betrapt? Hij antwoordde: Onder een eik.
59
Daniël zei hem: Prachtig hebt ook gij tegen uw eigen hoofd gelogen; want Gods engel wacht al met het zwaard in de hand, om u doormidden te houwen, en alle twee te doden.
60
Nu begon heel de vergadering luid te juichen, en God te loven, die redt wie op Hem vertrouwen.
61
Maar toen trad men ook tegen de beide ouderlingen op; want Daniël had ze met eigen mond doen bekennen, dat ze valse getuigenis hadden afgelegd. Men vergold hun het kwaad, dat ze tegen hun naaste hadden beraamd,
62
en overeenkomstig de wet van Moses werden ze ter dood gebracht. Zo werd die dag onschuldig bloed van de ondergang gered.
63
Helkias en zijn vrouw loofden God om hun dochter Susanna; en Joakim, haar man, en al haar verwanten, sloten zich bij hen aan, omdat ze vrij was bevonden van schande.
64
En van die dag af bleef Daniël in hoog aanzien bij het volk.
65
Toen koning Astyages tot zijn vaderen was verzameld, en Cyrus, de Pers, zijn koninkrijk had overgenomen,