Comparer
Jobu 7
Défilement liéLes deux colonnes défilent ensemble
Jobu
Chapitre 7
1
Nije l' vojska život čovjekov na zemlji? Ne provodi l' dane poput najamnika?
2
Kao što trudan rob za hladom žudi, poput nadničara štono plaću čeka,
3
mjeseci jada tako me zapadoše i noći su mučne meni dosuđene.
4
Liježuć' mislim svagda: 'Kada ću ustati?' A dižuć se: 'Kada večer dočekati!' I tako se kinjim sve dok se ne smrkne.
5
PÓut moju crvi i blato odjenuše, koža na meni puca i raščinja se.
6
Dani moji brže od čunka prođoše, promakoše hitro bez ikakve nade.
7
Spomeni se: život moj je samo lahor i oči mi neće više vidjet' sreće!
8
Prijateljsko oko neće me gledati; pogled svoj u mene upro si te sahnem.
9
Kao što se oblak gubi i raspline, tko u Šeol siđe, više ne izlazi.
10
Domu svome natrag ne vraća se nikad, njegovo ga mjesto više ne poznaje.
11
Ustima ja svojim stoga branit' neću, u tjeskobi duha govorit ću sada, u gorčini duše ja ću zajecati.
12
Zar sam more ili neman morska, pa si stražu nada mnom stavio?
13
Kažem li: 'Na logu ću se smirit', ležaj će mi olakšati muke',
14
snovima me prestravljuješ tada, prepadaš me viđenjima mučnim.
15
Kamo sreće da mi se zadavit'! Smrt mi je od patnja mojih draža.
16
Ja ginem i vječno živjet neću; pusti me, tek dah su dani moji!
17
Što je čovjek da ga toliko ti cijeniš, da je srcu tvojem tako prirastao
18
i svakoga jutra da njega pohodiš i svakoga trena da ga iskušavaš?
19
Kada ćeš svoj pogled skinuti sa mene i dati mi barem pljuvačku progutat'?
20
Ako sam zgriješio, što učinih tebi, o ti koji pomno nadzireš čovjeka? Zašto si k'o metu mene ti uzeo, zbog čega sam tebi na teret postao?
21
Zar prijestupa moga ne možeš podnijeti i ne možeš prijeći preko krivnje moje? Jer, malo će proći i u prah ću leći, ti ćeš me tražiti, al' me biti neće.”
Job
Chapitre 7
1
Heeft de mens niet een krijgsdienst op aarde, Gelijken zijn dagen niet op die van een knecht?
2
Zoals een slaaf, die naar de schaduw verlangt, Zoals een knecht, die op zijn loon staat te wachten:
3
Zo werden maanden van ellende mijn deel, En nachten van lijden mijn lot;
4
Ga ik slapen, dan denk ik: wanneer wordt het dag, Als ik opsta: wanneer wordt het avond? Maar de avond blijft zich eindeloos rekken, En ik blijf vol onrust tot aan de morgen;
5
Mijn vlees is met maden en korsten bedekt, Mijn huid splijt open en draagt;
6
Mijn dagen zijn sneller dan een weversspoel, En lopen af, bij gebrek aan draad.
7
Bedenk, dat mijn leven een ademtocht is, Dat mijn oog nooit meer het geluk zal aanschouwen;
8
Dat het oog van hem, die mij ziet, mij niet meer zal speuren, En wanneer gij uw blik op mij richt, ik er niet meer zal zijn.
9
Zoals een wolk vervliegt en verdwijnt, Zo stijgt, die in het dodenrijk daalt, er niet meer uit op;
10
Hij keert naar zijn huis niet meer terug, En zijn eigen woonplaats kent hem niet langer!
11
En daarom zal ik mijn mond niet snoeren, Maar spreken in de benauwdheid van mijn geest, En klagen in de bitterheid van mijn ziel: Gij dwingt mij er toe!
12
Ik ben toch geen zee, of geen monster der zee Dat gij mij een slot oplegt!
13
Wanneer ik denk: mijn bed brengt mij troost, Mijn sponde zal mijn zuchten verlichten:
14
Dan gaat Gij mij door dromen verschrikken, En jaagt mij door visioenen ontsteltenis aan;
15
Zodat ik nog liever word gewurgd, En de dood boven mijn smarten verkies.
16
Ik verdwijn, ik blijf niet altijd in leven, Laat mij met rust, want mijn dagen zijn enkel een zucht!
17
Wat is de mens, dat Gij zoveel belang in hem stelt, En hem uw aandacht blijft wijden;
18
Dat Gij morgen aan morgen hem nagaat, En hem elk ogenblik toetst?
19
Wanneer wendt Gij eindelijk eens uw oog van mij af, En laat Gij mij tijd, om mijn speeksel te slikken?
20
Heb ik gezondigd: wat deed ik U, Gij Mensenbewaker! Waarom hebt Gij mij tot uw mikpunt gemaakt, En ben ik U maar tot last;
21
Waarom niet liever mijn zonde vergeven, En mijn misdaad vergeten? Want weldra lig ik neer in het stof: Dan kunt Gij me zoeken, maar ik ben er niet meer!