Comparer
Job 19
Défilement liéLes deux colonnes défilent ensemble
Job
Chapitre 19
1
Job antwoordde, en sprak:
2
Hoe lang nog blijft gij mij krenken, En mij onder woorden verpletteren?
3
Tien keer beschimpt gij mij reeds, En kwelt gij mij schaamteloos.
4
Zelfs al had ik mij werkelijk misdragen, Dan raakt het wangedrag mij alleen;
5
Gij mist het recht, een grote mond tegen mij op te zetten, Mijn schande mij te verwijten!
6
Erkent toch eindelijk, dat God mij kastijdt, En mij in zijn net heeft verstrikt!
7
Zie, ik roep: “Geweld!” maar vind geen verhoring, Ik roep om hulp: mij geschiedt geen recht!
8
Hij heeft mijn weg versperd: ik kan niet voorbij, En duisternis op mijn paden gelegd;
9
Mijn eer heeft Hij mij ontroofd, De kroon mij van het hoofd gerukt.
10
Hij heeft mij van alle kant ondermijnd: en daar ga ik heen; Mijn hoop ontworteld als een boom,
11
Zijn gramschap tegen mij laten woeden, Mij als zijn vijand behandeld.
12
Als één man rukken zijn benden aan, En banen hun weg naar mij heen; Ze legeren zich rond mijn tent, Ze zijn zonder genade!
13
Mijn broeders houden zich verre van mij, Mijn bekenden zijn vreemden voor mij;
14
Mijn verwanten verdwenen, Mijn gasten zijn mij vergeten.
15
Mijn slavinnen zien mij aan voor een vreemde, Ik ben een onbekende voor haar;
16
Ik roep mijn slaaf: hij geeft mij geen antwoord, Zelfs al smeek ik er om.
17
Mijn vrouw walgt van mijn adem, En ik stink voor mijn zonen;
18
Zelfs de kinderen minachten mij, En brutaliseren mij, als ik optreed.
19
Al mijn getrouwen verafschuwen mij, Die ik liefhad, keren zich van mij af;
20
Mijn vlees teert weg in mijn huid Met mijn tanden knaag ik mijn beenderen af.
21
Erbarming, erbarming: gij tenminste, mijn vrienden, Want de hand van God heeft mij geraakt;
22
Waarom mij als een hert vervolgen, Nooit verzadigd aan mijn vlees!
23
O, werden mijn woorden opgeschreven, Opgetekend in een boek,
24
Met een stift van ijzer en lood Voor eeuwig op een rots gegrift:
25
Ik weet, dat mijn Verlosser leeft, En ten leste op de aarde verschijnt;
26
Dat ik mij zal oprichten achter mijn huid, En van mijn vlees uit, God zal aanschouwen!
27
Ja, ik zal Hem aanschouwen, Mijn ogen zullen Hem zien, maar niet meer als vijand; Mijn nieren smachten in mijn schoot,
28
En wanneer gij dan zegt: Hoe vervolgen we hem, Welk voorwendsel zullen we tegen hem vinden;
29
Ducht dan het zwaard voor uzelf, Want dan zal de Gramschap de bozen verdelgen! Om te weten, of er gerechtigheid is!
Jób
Chapitre 19
1
Tedy odpověděv Job, řekl:
2
Dokudž trápiti budete duši mou, a dotírati na mne řečmi svými?
3
Již na desetkrát zhaněli jste mne, aniž se stydíte, že se zatvrzujete proti mně.
4
Ale nechť jest tak, že jsem zbloudil, při mně zůstane blud můj.
5
Jestliže se pak vždy proti mně siliti chcete, a obviňujíc mne, za pomoc sobě bráti proti mně potupu mou:
6
Tedy vězte, že Bůh podvrátil mne, a sítí svou otáhl mne.
7
Nebo aj, volám-li pro nátisk, nemám vyslyšení; křičím-li, není rozsouzení.
8
Cestu mou zapletl tak, abych nikoli projíti nemohl, a stezky mé temnostmi zastřel.
9
Slávu mou se mne strhl, a sňal korunu s hlavy mé.
10
Zpodvracel mne všudy vůkol, abych zahynul, a vyvrátil jako strom naději mou.
11
Nadto zažžel proti mně prchlivost svou, a přičtl mne mezi nepřátely své.
12
Pročež přitáhše houfové jeho, učinili sobě ke mně cestu, a vojensky se položili okolo stanu mého.
13
Bratří mé ode mne vzdálil, a známí moji všelijak se mne cizí.
14
Opustili mne příbuzní moji, a známí moji zapomenuli se na mne.
15
Podruhové domu mého a děvky mé za cizího mne mají, cizozemec jsem před očima jejich.
16
Na služebníka svého volám, ale neozývá se, i když ho ústy svými pěkně prosím.
17
Dýchání mého štítí se manželka má, ačkoli pokorně jí prosím, pro dítky života mého.
18
Nadto i ti nejšpatnější pohrdají mnou; i když povstanu, utrhají mi.
19
V ošklivost mne sobě vzali všickni rádcové moji, a ti, kteréž miluji, obrátili se proti mně.
20
K kůži mé jako k masu mému přilnuly kosti mé, kůže při zubích mých toliko v cele zůstala.
21
Slitujte se nade mnou, slitujte se nade mnou, vy přátelé moji; nebo ruka Boží se mne dotkla.
22
Proč mi se protivíte tak jako Bůh silný, a masem mým nemůžte se nasytiti?
23
Ó kdyby nyní sepsány byly řeči mé, ó kdyby v knihu vepsány byly,
24
Anobrž rafijí železnou a olovem na věčnost na skále aby vyryty byly.
25
Ačkoli já vím, že vykupitel můj živ jest, a že v den nejposlednější nad prachem se postaví.
26
A ač by kůži mou i tělo červi zvrtali, však vždy v těle svém uzřím Boha.
27
Kteréhož já uzřím sobě, a oči mé spatří jej, a ne jiný, jakkoli zhynula ledví má u vnitřnosti mé.
28
Ješto byste říci měli: I pročež ho trápíme? poněvadž základ dobré pře při mně se nalézá.
29
Bojte se meče, nebo pomsta za nepravosti jest meč, a vězte, žeť bude soud.