Comparar
Spreuken 1
Rolagem vinculadaAs duas colunas rolam juntas
Spreuken
Capítulo 1
1
Spreuken van Salomon, den zoon van David, Den koning van Israël:
2
Ze leren u kennen wijsheid en tucht, Ze geven u begrip voor verstandige woorden;
3
Ze voeden u op tot heilzame tucht, Rechtschapenheid, plichtsbesef en oprechtheid.
4
Aan de onnozelen schenken ze ervaring, Aan jonge mensen doordachte kennis.
5
Als een wijze ze hoort, zal hij zijn inzicht verdiepen, Een verstandig mens zal er ideeën door krijgen;
6
Spreuk en strikvraag zal hij doorzien, De woorden der wijzen en hun problemen.
7
Het ontzag voor Jahweh is de grondslag der wijsheid; Maar ongelovigen lachen om wijsheid en tucht.
8
Mijn zoon, luister dus naar de wenken van uw vader, Sla niet in de wind, wat uw moeder u leerde;
9
Want het siert uw hoofd als een krans, Uw hals als een snoer.
10
Mijn zoon, als zondaars u willen verleiden, stem niet toe,
11
Als ze u zeggen: Ga met ons mee, Laat ons loeren op bloed, Laat ons zo maar onschuldigen belagen,
12
Gelijk de onderwereld hen levend verslinden, Als zij, die ten grave dalen, geheel en al;
13
Allerlei kostbare schatten zullen we vinden, Onze huizen vullen met buit;
14
Ge moogt meeloten in onze kring, Eén buidel zullen we samen delen!
15
Mijn zoon, ga dan niet met hen mee, En houd uw voet af van hun pad;
16
Want hun voeten ijlen naar het kwade, En haasten zich, om bloed te vergieten.
17
Maar zoals het niet geeft, of het net wordt gespannen, Terwijl alle vogels het zien:
18
Zo loeren ze slechts op hun eigen bloed, En belagen ze hun eigen leven!
19
Zo gaat het allen, die uit zijn op oneerlijke winst: Deze beneemt zijn bezitters het leven.
20
De wijsheid roept luid in de straten, Op de pleinen verheft ze haar stem;
21
Ze roept op de tinne der muren, En spreekt aan de ingang der poorten:
22
Hoe lang nog, dommen, blijft gij liever onnozel, Blijven de eigenwijzen verwaand, Willen de dwazen van geen wijsheid horen?
23
Keert u tot mijn vermaning; Dan stort ik mijn geest over u uit, En maak u mijn woorden bekend.
24
Maar zo ge weigert, als ik roep, En niemand er op let, als ik mijn hand verhef;
25
Zo ge mijn raad geheel en al in de wind slaat, En van mijn vermaning niet wilt weten:
26
Zal ik lachen, wanneer het u slecht gaat, Zal ik spotten, wanneer uw verschrikking komt als een onweer;
27
Wanneer uw ongeluk nadert als een orkaan, Wanneer benauwdheid en angst u overvallen!
28
Dan zal men mij roepen, maar zal ik niet antwoorden, Zal men mij zoeken, maar mij niet vinden!
29
Omdat ze van wijsheid niets wilden weten, En het ontzag voor Jahweh niet hebben verkozen,
30
Van mijn raad niets moesten hebben, En al mijn vermaan in de wind hebben geslagen:
31
Zullen ze eten de vrucht van hun wandel, Verzadigd worden met wat ze beraamden.
32
Want de onnozelen komen door hun onverschilligheid om, De dwazen storten door hun lichtzinnigheid in het verderf;
33
Maar die naar mij luistert, zal in veiligheid wonen, Bevrijd van de vrees voor de rampen!
Spreuken
Capítulo 1
1
De spreuken van Salomo, den zoon van David, den koning van Israel,
2
Om wijsheid en tucht te weten; om te verstaan redenen des verstands;
3
Om aan te nemen onderwijs van goed verstand, gerechtigheid, en recht, en billijkheden;
4
Om den slechten kloekzinnigheid te geven, den jongeling wetenschap en bedachtzaamheid.
5
Die wijs is, zal horen, en zal in lere toenemen; en die verstandig is, zal wijzen raad bekomen;
6
Om te verstaan een spreuk en de uitlegging, de woorden der wijzen en hun raadselen.
7
De vrees des HEEREN is het beginsel der wetenschap; de dwazen verachten wijsheid en tucht.
8
Mijn zoon! hoor de tucht uws vaders, en verlaat de leer uwer moeder niet;
9
Want zij zullen uw hoofd een aangenaam toevoegsel zijn, en ketenen aan uw hals.
10
Mijn zoon! indien de zondaars u aanlokken, bewillig niet;
11
Indien zij zeggen: Ga met ons, laat ons loeren op bloed, ons versteken tegen den onschuldige, zonder oorzaak;
12
Laat ons hen levend verslinden, als het graf; ja, geheel en al, gelijk die in den kuil nederdalen;
13
Alle kostelijk goed zullen wij vinden, onze huizen zullen wij met roof vullen.
14
Gij zult uw lot midden onder ons werpen; wij zullen allen een buidel hebben.
15
Mijn zoon! wandel niet met hen op den weg; weer uw voet van hun pad.
16
Want hun voeten lopen ten boze; en zij haasten zich om bloed te storten.
17
Zekerlijk, het net wordt tevergeefs gespreid voor de ogen van allerlei gevogelte;
18
En deze loeren op hun eigen bloed, en versteken zich tegen hun zielen.
19
Zo zijn de paden van een iegelijk, die gierigheid pleegt; zij zal de ziel van haar meester vangen.
20
De opperste Wijsheid roept overluid daarbuiten; Zij verheft Haar stem op de straten.
21
Zij roept in het voorste der woelingen; aan de deuren der poorten spreekt Zij Haar redenen in de stad;
22
Gij slechten! hoe lang zult gij de slechtigheid beminnen, en de spotters voor zich de spotternij begeren, en de zotten wetenschap haten?
23
Keert u tot Mijn bestraffing; ziet, Ik zal Mijn Geest ulieden overvloediglijk uitstorten; Ik zal Mijn woorden u bekend maken.
24
Dewijl Ik geroepen heb, en gijlieden geweigerd hebt; Mijn hand uitgestrekt heb, en er niemand was, die opmerkte;
25
En gij al Mijn raad verworpen, en Mijn bestraffing niet gewild hebt;
26
Zo zal Ik ook in ulieder verderf lachen; Ik zal spotten, wanneer uw vreze komt.
27
Wanneer uw vreze komt gelijk een verwoesting, en uw verderf aankomt als een wervelwind; wanneer u benauwdheid en angst overkomt;
28
Dan zullen zij tot Mij roepen, maar Ik zal niet antwoorden; zij zullen Mij vroeg zoeken, maar zullen Mij niet vinden;
29
Daarom, dat zij de wetenschap gehaat hebben, en de vreze des HEEREN niet hebben verkoren.
30
Zij hebben in Mijn raad niet bewilligd; al Mijn bestraffingen hebben zij versmaad;
31
Zo zullen zij eten van de vrucht van hun weg, en zich verzadigen met hun raadslagen.
32
Want de afkering der slechten zal hen doden, en de voorspoed der zotten zal hen verderven.
33
Maar die naar Mij hoort, zal zeker wonen, en hij zal gerust zijn van de vreze des kwaads.