Comparar
Job 11
Rolagem vinculadaAs duas colunas rolam juntas
Job
Capítulo 11
1
Toen antwoordde Zofar, de Naamathiet, en zeide:
2
Zou de veelheid der woorden niet beantwoord worden, en zou een klapachtig man recht hebben?
3
Zouden uw leugenen de lieden doen zwijgen, en zoudt gij spotten, en niemand u beschamen?
4
Want gij hebt gezegd: Mijn leer is zuiver, en ik ben rein in uw ogen.
5
Maar gewisselijk, och, of God sprak, en Zijn lippen tegen u opende;
6
En u bekend maakte de verborgenheden der wijsheid, omdat zij dubbel zijn in wezen! Daarom weet, dat God voor u vergeet van uw ongerechtigheid.
7
Zult gij de onderzoeking Gods vinden? Zult gij tot de volmaaktheid toe den Almachtige vinden?
8
Zij is als de hoogten der hemelen, wat kunt gij doen? Dieper dan de hel, wat kunt gij weten?
9
Langer dan de aarde is haar maat, en breder dan de zee.
10
Indien Hij voorbijgaat, opdat Hij overlevere of vergadere, wie zal dan Hem afkeren?
11
Want Hij kent de ijdele lieden, en Hij ziet de ondeugd; zou Hij dan niet aanmerken?
12
Dan zal een verstandeloos man kloekzinnig worden; hoewel de mens als het veulen eens woudezels geboren is.
13
Indien gij uw hart bereid hebt, zo breid uw handen tot Hem uit.
14
Indien er ondeugd in uw hand is, doe die verre weg; en laat het onrecht in uw tenten niet wonen.
15
Want dan zult gij uw aangezicht opheffen uit de gebreken, en zult vast wezen, en niet vrezen.
16
Want gij zult de moeite vergeten, en harer gedenken als der wateren, die voorbijgegaan zijn.
17
Ja, uw tijd zal klaarder dan de middag oprijzen; gij zult uitvliegen, als de morgenstond zult gij zijn.
18
En gij zult vertrouwen, omdat er verwachting zal zijn; en gij zult graven, gerustelijk zult gij slapen;
19
En gij zult nederliggen, en niemand zal u verschrikken; en velen zullen uw aangezicht smeken.
20
Maar de ogen der goddelozen zullen bezwijken, en de toevlucht zal van hen vergaan; en hun verwachting zal zijn de uitblazing der ziel.
Job
Capítulo 11
1
Daarop nam Sofar van Naäma het woord, en sprak:
2
Zo’n praatvaar zou onbeantwoord blijven, Zo’n held met de lippen in het gelijk gesteld;
3
Uw zwetsen zou anderen tot zwijgen brengen, Uw onzinnig gebrabbel door niemand worden beschaamd?
4
Gij zegt tot God: Mijn wandel is rein, Ik ben onberispelijk in uw oog!
5
Wilde God maar eens spreken, Zijn lippen tegen u openen,
6
U de geheimen der Wijsheid ontvouwen, Die zo moeilijk zijn te verstaan: Dan zoudt ge erkennen, dat God van u eist, Wat uw misdaad verdient.
7
Zoudt ge de diepten Gods kunnen peilen, De alwetendheid van den Almachtige doorgronden?
8
Zij is hoger nog dan de hemelen: Wat kunt ge beginnen; Dieper nog dan de onderwereld: Wat kunt ge begrijpen;
9
Haar meetsnoer is langer dan de aarde, En breder nog dan de zee!
10
Als hij iets laat passeren, het verborgen houdt, Of het ruchtbaar maakt: wie zal Hem weerhouden?
11
Want Hij doorschouwt de bedriegelijke mensen; Hij kent het kwaad, het ontgaat Hem niet!
12
Maar een leeghoofd zal dit eerst begrijpen, Als het jong van een ezel een mensenkind wordt!
13
Maar wanneer gij er acht op wilt slaan, En tot Hem uw handen verheft,
14
De misdaad uit uw hand verwijdert, En in uw tenten geen onrecht laat wonen:
15
Dan heft ge smetteloos het hoofd omhoog, Dan staat ge vast, en behoeft niet te vrezen.
16
Ja, dan zult ge de ellende vergeten, Er aan denken als aan water, dat voorbij is gestroomd;
17
Dan rijst uw leven klaarder nog dan de middag, En uw duisternis zal als de morgen zijn;
18
Dan zult ge vertrouwen, Want er is weer hoop! Dan gaat ge weer slapen onder veilige hoede,
19
Dan legt ge u neer, en schrikt niemand u op; Dan dingen velen naar uw gunst,
20
Terwijl de ogen der bozen versmachten: Want die blijven van iedere toevlucht verstoken, Hun enige hoop is hun laatste zucht!