Comparer
Job 16
Défilement liéLes deux colonnes défilent ensemble
Job
Chapitre 16
1
Job antwoordde, en sprak:
2
Zulke beweringen heb ik nu al meer dan genoeg gehoord; Gij zijt allemaal onuitstaanbare troosters!
3
Komt er dan nooit een eind aan die bluf, Wat prikkelt u toch, om te praten?
4
Ik zou juist eender als gij kunnen spreken, Waart gij in mijn plaats; Mooie woorden tegen u kunnen zeggen, Het hoofd over u kunnen schudden;
5
U met de mond kunnen troosten, En met de lippen beklagen.
6
Als ik spreek, wordt mijn leed er niet door verminderd; Maar wat komt er van mij, als ik zwijg?
7
De kwaadwillige zou mij aanstonds weerloos maken En heel zijn bent greep mij aan;
8
Mijn lasteraar zou tegen mij getuigen, Tegen mij optreden, mij aanklagen;
9
Zijn toorn verscheurt en bestookt mij, Hij knerst de tanden tegen mij! Mijn tegenstanders zouden mij met hun ogen doorboren,
10
Hun monden tegen mij opensperren, Smadelijk mij op de wangen slaan, Als één man tegen mij optrekken!
11
Want God levert mij aan deugnieten over, En werpt mij in de handen der bozen;
12
Ik leefde in vrede: Hij heeft me gebroken, Bij de nek gegrepen en neergesmakt; Hij heeft mij tot zijn doelwit gemaakt,
13
Zijn pijlen snorren om mij heen; Meedogenloos doorboort Hij mijn nieren, En stort mijn gal over de bodem uit.
14
Hij schiet mij de ene bres na de andere, Als een krijgsheld stormt Hij op mij los;
15
Ik heb een rouwkleed over mijn huid genaaid, Mijn hoorn in het stof laten zakken;
16
Mijn gelaat is rood van het wenen, En over mijn wimpers ligt de schaduw des doods.
17
Maar omdat er geen geweld aan mijn handen kleeft, Klinkt mijn rein gebed naar omhoog:
18
Aarde, houd mijn bloed niet bedekt En smoor mijn jammerklacht niet!
19
Maar nog leeft mijn Getuige in de hemel, Mijn pleitbezorger in den hoge!
20
Mijn jammeren dringt door tot God, Mijn oog stort tranen voor zijn aanschijn.
21
O, mocht er een scheidsrechter zijn tussen den mens en God, Als tussen den mens en zijn naaste!
22
Want luttel zijn de jaren, die mij nog resten, Eer ik de weg bewandel, waarlangs men niet terugkeert.
Jób
Chapitre 16
1
A odpovídaje Job, řekl:
2
Slyšel jsem již podobných věcí mnoho; všickni vy nepříjemní jste těšitelé.
3
Bude-liž kdy konec slovům povětrným? Aneb co tě popouzí, že tak mluvíš?
4
Zdaliž bych já tak mluviti mohl, jako vy, kdybyste byli na místě mém? Shromažďoval-li bych proti vám slova, aneb potřásal na vás hlavou svou?
5
Nýbrž posiloval bych vás ústy svými, a otvírání rtů mých krotilo by bolest.
6
Buď že mluvím, neumenšuje se bolesti mé, buď že tak nechám, neodchází ode mne.
7
Ale ustavičně zemdlívá mne; nebo jsi mne, ó Bože, zbavil všeho shromáždění mého.
8
A vrásky jsi mi zdělal; což mám za svědka, ano patrná na mně hubenost má na tváři mé to osvědčuje.
9
Prchlivost jeho zachvátila mne, a vzal mne v nenávist, škřipě na mne zuby svými; jako nepřítel můj zaostřil oči své na mne.
10
Rozedřeli na mne ústa svá, potupně mne poličkujíce, proti mně se shromáždivše.
11
Vydal mne Bůh silný nešlechetníku, a v ruce bezbožných uvedl mne.
12
Pokoje jsem užíval, však potřel mne, a uchopiv mne za šíji mou, roztříštil mne, a vystavil mne sobě za cíl.
13
Obklíčili mne střelci jeho, rozťal ledví má beze vší lítosti, a vylil na zem žluč mou.
14
Ranil mne ranou na ránu, outok učinil na mne jako silný.
15
Žíni jsem ušil na zjízvenou kůži svou, a zohavil jsem v prachu sílu svou.
16
Tvář má oduřavěla od pláče, a na víčkách mých stín smrti jest.
17
Ne pro nějaké bezpraví v rukou mých; nebo i modlitba má čistá jest.
18
Ó země, nepřikrývej krve mé, a nechť nemá místa volání mé.
19
Aj, nyní jestiť i v nebesích svědek můj, svědek můj, pravím, jest na výsostech.
20
Ó mudráci moji, přátelé moji, k Bohuť slzí oko mé.
21
Ó by lze bylo muži v hádku s ním se vydati, jako synu člověka s přítelem svým.
22
Nebo léta mně odečtená přicházejí, a cestou, kterouž se zase nenavrátím, již se beru.