Comparer
Job 17
Défilement liéLes deux colonnes défilent ensemble
Job
Chapitre 17
1
Mijn geest gebroken, mijn dagen geblust, Mij rest slechts het graf!
2
Ben ik niet het mikpunt van spot, Verkwijnt niet mijn oog door de bittere verwijten?
3
Stel Uzelf bij U tot borg voor mijl; Wie anders zou voor mij handslag geven?
4
Want hùn hart hebt Gij voor inzicht gesloten, En daarom steken zij de hand niet uit;
5
Men beklaagt het lot van zijn vrienden Terwijl de ogen versmachten van de eigen kinderen;
6
Men heeft mij tot spreekwoord gemaakt bij de mensen, Ik ben een, wien men in het aangezicht spuwt!
7
Mijn oog is dof van verdriet, Mijn leden zijn tot een schaduw vervluchtigd!
8
De braven ontstellen ervan, De onschuldige is jaloers op den boze:
9
Moet de rechtvaardige toch zijn weg maar bewandelen, Wie rein van handen is, zijn kracht nog verdubbelen?
10
En daarom, hoe gij u allen wendt of keert, Een wijze vind ik onder u niet;
11
Mijn levensdagen zijn voorbij, Mijn plannen, mijn hartewensen vernield!
12
Men maakt een dag van de nacht, Van duisternis het morgenlicht!
13
Kan ik nog hopen? Het dodenrijk is mijn huis, In de duisternis heb ik mijn leger gespreid;
14
Tot het graf geroepen: Gij zijt mijn vader, Tot de wormen: Gij zijt mijn moeder en zusters!
15
Waar is mijn hoop, Mijn geluk, wie kan het ontdekken:
16
Zullen ze met mij in het dodenrijk dalen, Zinken wij samen neer in het stof?
Jób
Chapitre 17
1
Dýchání mé ruší se, dnové moji hynou, hrobu blízký jsem.
2
Jistě posměvači jsou u mne, a pro jejich mne kormoucení nepřichází ani sen na oči mé.
3
Postav mi, prosím, rukojmě za sebe; kdo jest ten, nechť mi na to ruky podá.
4
Nebo srdce jejich přikryl jsi, aby nerozuměli, a protož jich nepovýšíš.
5
Kdož pochlebuje bližním, oči synů jeho zhynou.
6
Jistě vystavil mne za přísloví lidem, a za divadlo všechněm,
7
Tak že pro žalost pošly oči mé, a oudové moji všickni stínu jsou podobni.
8
Užasnouť se nad tím upřímí, a však nevinný proti pokrytci vždy se zsilovati bude.
9
Přídržeti se bude, pravím, spravedlivý cesty své, a ten, jenž jest čistých rukou, posilní se více.
10
Tolikéž i vy všickni obraťte se, a poďte, prosím; neboť nenacházím mezi vámi moudrého.
11
Dnové moji pomíjejí, myšlení má mizejí, přemyšlování, pravím, srdce mého.
12
Noc mi obracejí v den, a světla denního ukracují pro přítomnost temností.
13
Abych pak čeho i očekával, hrob bude dům můj, ve tmě usteli ložce své.
14
Jámu nazovu otcem svým, matkou pak a sestrou svou červy.
15
Kdež jest tedy očekávání mé? A kdo to, čím bych se troštoval, spatří?
16
Do skrýší hrobu sstoupí, poněvadž jest všechněm v prachu země odpočívati.